Eerste dagen

Na een lange vlucht met een tussenstop Kuweit land ik uiteindlijk op King Fahad’s Airport. Als ik het vliegtuig verlaat en door de slurf heen loop voel je al meteen hoe warm het buiten is. De temperatuur was nog goed te doen aangezien het al avond was. (rond de 30º C) Uiteindelijk kom ik aan bij de douane waar de mannetjes met snorren het heerlijk rustig aan doen en er kennelijk een opzichter rondloopt die alles nog aan het uitleggen is aan de mannetjes met snorren. Maar gelukkig geen gezeik dus door naar mijn baggage. Daar aangekomen pak ik (mijn geweldig zichtbare) koffer en ga opzoek naar de taxi chauffeur van het hotel. Uiteraard was hij een Indiër die redelijk engels kon. De taxi rit duurde 45 min aangezien die mensen het heel slim vonden om het vliegveld ergens ver in de woestijn neer te zetten. Verder geen probleem, er zijn natuurlijk geen file’s; standaard snelweg van 3 baans aan elke zijde. Wat er op de weg rijd is grootendeels amerikaans maar af en toe rijd er zo’n mannetje in een wit gewaad en een rode doek om zijn hoofd in een pepertje dure europeese auto voorbij. Mijn hotel zag er aardig uit en heb er ook goed kunnen slapen.

De volgende ochtend werd ik opgehaald door een een chauffeur van AFI. Toen ik naar buiten liep en mijn lieftallige zusje uit China mij belde (Kei LeukQ~!) werd ik geslagen door dfe warmte, uiteraard altijd even slikken als je uit die arco ruimtes stapt. Maargoed, auto in snelweg op, zie ik daar verdomme een Starbucks en Kentucky Fried chicken! Het was duidelijk dat ze hier vrolijk aan importeren deden. Ik vroeg de chauffeur of dat er ook een Mc Donalds was maar die kon geen woordje engels… sukkel. De huizen deden mij een beetje denken aan de Fata Morgana in de efteling. Uiteraard niet zo fabel achtig met als die leeuwen en mannen in tandartsstoelen (rare figuren achter gordijnen). Maar wel grote gebouwen met muren er om heen en van die mooie ramen etc. (foto’s komen uiteraard nog maar ik zit nu in een appartement met inbel verbinding en dat stamt nog uit de prehistorie) Ik zit dus nog steeds vrolijk te bellen met mijn zus maar wel wetend dat zij vanuit china via nederland naar SA belt en dat mijn beltegoed al redelijk geslonken was… Je raadt het al, het gesprek is afgelopen. Ja goed klote ja, (marietje mail me maar, stukje goedkoper J)

Aangekomen bij AFI loop ik een mooi gebouw in het is een fabriek maar heeft wel counter sales, dus er zijn balies waar mensen vanalles kunnen kopen. Ik werd geintroduceerd aan de mensen waarmee ik contact heb gehad tijdens de goedkeuring van mijn stage en het programma van mijn stage. Even kort met Jaap Vaandrager gepraat, een nederlandse man die al vanaf zijn 20^e in Saudie Arabië werkt, hij is de directeur van de vestiging in Dammam. Daarna werd ik in het bedrijf rondgeleid door mijn stage begeleider en geintroduceerd aan mijn collega’s. Ik heb de indruk dat mijn stage hier wel goed gaat komen, die mensen hebben al een heel plan gemaakt en ik ben benieuwd wat mijn taken worden. Ik kon gelukkig de komende weken bij een andere nederlander intrekken, hij woont vlakbij AFI en vond het geen enkel probleem om mij in huis te nemen. Rond 2 uur moesten we even boodschappen gaan doen. We kwamen aan bij een groot gebouw met daarin meerdere winkels. Toen we binnen kwamen in de supermarkt riep zij ik tegen Erik (die nederlandse man) dat het een verschikkelijk grote winkel was. Waarop hij vertelde dat dit nog een kleine was en dat er zelfs nog grotere supermakrten waren. Nouja gaaf dus! Maargoed lekker eten halen etc. lopen we bij de chips zie ik daar gewoon Pringles en Lays staan! En dan dacht je dat dat alles was? Echt niet! Wat dacht je van Hollandse kaas en duizenden nivea producten en duizenden andere europese dingen! Zelfs iPods en camera’s in zo’n supermarkt.

Maargoed wij klaar met de boodschappen in de auto die verdomme weer snikheet geworden is naar zijn huis toe. Hij woont in een beveilgd compound, dat zijn een paar huizen bij elkaar met een grote muur er omheen dat bewaakt word door soldaten. Daarbinnen wonen alleen buitenlanders. Hij vertelde dat het hier in Dammam een tijdje een klein beetje gevaarlijk was en dat daarom deze compounds gebouwd zijn. Niet dat het nu dus nog zo gevaarlijk is maar het is gewoon een fijn gevoel om te weten dat er mensen op je passen. Het is een mooi en ruim appartement, geweldig groot bed maar helaas dus geen snelle internet verbinding waardoor foto’s uploaden dus niet kan. Maar er word waarschijnlijk deze week ADSL geinstaleerd dus dan kan ik foto’s uploaden tot ik bij neerval.

Vandaag hoef ik niet te werken. Iedereen heeft dan vrij. De enige dag dat ik vrij heb by the way. Even heel wat anders dan in nederland, maar er valt hier toch niets te doen in Saudie Arabië dan werken en geld verdienen.

Morgen begin ik dus echt, ik ben enorm benieuwd wat ze voor mij hebben gemaakt. Hou deze site in de gaten. Binnenkort komen de foto’s erop en zeker nog meer verhalen van mij.